Zen tekenen part II

Niemand zal me tegenspreken als ik zeg dat we in een rare, bizarre tijd leven. Een intelligente lockdown, iedereen thuis, ziekenhuizen en zorginstellingen doen wat ze kunnen. En dan langzaam aan weer hele kleine stapjes vooruit. Het ‘nieuwe normaal’ wat absoluut niet normaal voelt.
De pijn en het verdriet wat je toch overal om je heen voelt. De onmacht en het gemis van je dierbaren. Voor veel mensen het gebrek aan normaal menselijk contact. De kus of knuffel, het vasthouden van een hand, het fysiek aanraken en zo liefde en troost en steun delen. Maar ook gewoon gezelligheid, samen lachen, eten, drinken en verhalen vertellen.
Ik kan niet inschatten wanneer en hoe we weer ‘normaal’ met elkaar kunnen zijn. Misschien duurt dat nog heel lang. We moeten afwachten en met flow meegaan. En intussen proberen sterk te blijven en te doen wat goed voelt binnen de regels.

Zomaar even een overpeinzing op deze Hemelvaartsdag.
Inleiding op een overzicht van de tekeningen die ik de afgelopen weken maakte. Want naast werk, huishouden en de dagelijkse virtuele contacten is het rustig hier in huis. Alleen wonen heeft soms voordelen, maar met zo weinig mogelijkheden voor contact is het ook erg stil. Mijn oplossing: tekenen!
Muziek aan (meestal een van de vele playlists die ik op Spotify maakte) of een Netflix-serie op tv die ik dan maar met een half oog volg.
En dan met:

• pennen (met afstand zijn de Rotring pennen mijn favoriet)
• potloden (de Karisma of Faber Castell aquacolors)
• papier (vierkante kaarten, vierkantjes aquarelpapier of cirkels)
• een gum
• eventueel een passer of lineaal
• soms Zig Art, Tombow of Pitt artist stiften

aan de slag!
Heerlijk relaxed tekenen. Gewoon gaan zitten, een stuk papier pakken, een pen en dan gaan. Eigenlijk altijd zonder plan. Soms zoek ik even op de tanglepatterns website een patroon wat ik nog niet ken. Lijntje voor lijntje ontstaat er iets. En dan doet de pen in mijn hand het verder. Helemaal onbewust onstaat er iets. De lijnen vloeien uit mijn pen, maar eigenlijk doe ik niets. Gewoon laten gebeuren.
Wat klinkt dat vreselijk zweverig!
Maar dat is wel hoe het gaat. Ik kies niet bewust voor bepaalde lijnen, die ontstaan gewoon. Natuurlijk vind ik het resultaat soms echt niet mooi. Ik heb geleerd om dat papier niet weg te gooien. Gewoon even wegleggen. Later kan ik het dan weer oppakken en misschien loopt het dan wel.

Het tekenen geeft mij rust, focus én een fijne bezigheid, ook in deze rare tijd. Niemand heeft er last van, ik ben blij en ik heb altijd een kaart in huis om naar iemand te sturen.  Alleen maar positief dus.
Conclusie van dit hele verhaal: ik blijf lekker tekenen!